Dzika strona

.a.a.d.E./*2
Pospadały z drzew kasztany gubi liście klon .a.a.e.e.
Odleciały już bociany do cieplejszych stron .d.d.a.e.
Przeciągają się wieczory coraz krótsze dni .a.a.e.e.
I tylko dłużej nam się śni .F.d.E.E7.

Za naszym domem zapłonęły sady / .a.G.C.d.
W kalendarzach wrzesień, znów przybyło lat / .a.E.a.E.
I w twoich włosach zostawiła ślady /*2 .a.G.C.d.
Kolorowa jesień ogarniając świat / .a.E.F.E. / .a.E.dE.a.
.a.a.d.E.a.a.d.E.
Zapraszają nas ogrody, echem woła las
To dojrzałych jabłek pora grzybobrania czas
Gdy rozpalą się ogniska, nad ramiona drzew
Popłynie z dymem wspólny śpiew

Za naszym domem…

Słońce coraz niżej kroczy, woda z chłodu drży
Wiatr wymiata prosto w oczy pozostałość mgły
Tylko rzeką nieustannie niepokojąc nas
Przemijający płynie czas

Za naszym

 sl. I. Wojcicki; muy. J.Wzdra

EKT+Oczywiscie!

.C.G.a.e.F.C.G.C.
1.Dawno już nie było nas w naszych starych kątach,                                                   .C.G.F.C.
Pozarastał trawą leśny trakt,                                                                                       .F.C.d.G.
Nawet błędny ognik zgasł, który nuty plątał,                                                            .C.G.F.C.
Blask którego drżał w piosenki takt                                                                           .F.C.d.G.

ref. Dawno nie widzieliśmy tego krańca świata,                                                      .F.C.E.a.
Co za każdym razem inny był,                                                                            .F.C.D7.G.
A tak bardzo chcieliśmy, żeby koniec lata,                                                        .C.G.F.C.
Nie pozbawił do wędrówki sił, hej, hej.                                                               .F.C.D7.G.

Przeczekamy zimę, przeczekamy,                                                                        .C.F.G.G.
Nie pozbawi nas otuchy biały, zimny mróz,                                                        .F.G.E.a.
I na oszronioną szybę nachuchamy,                                                                    .F.G.E.a.
By zobaczyć, czy nie wraca lato już .                                                                    .F.C.D.G.
.C.G.a.e.F.C.G.C.

2.Jeszcze zapach letnich łąk z głowy nie wywietrzał,
Jeszcze szum jeziora nam się śni,
Jeszcze w ciepłej klatce rąk mały łyk powietrza,
Zachowamy na zimowe dni,

Noc i wieczór krótki dzień zatrzymują w biegu,
Mróz na szybach swój rozłożył kram,
Tylko wrony śmieją się brodząc w roziskrzonym śniegu,
Kraczą, że nie starczy ciepła nam, hej, hej.

Przeczekamy zimę, przeczekamy…

(ZMIANA TONACJI)

Przeczekamy zimę, przeczekamy,                                                                        .C.F.D.
Przeczekamy zimę, przeczekamy…                                                                      .D.G.A.A.
.G.A.Fis.h.
.G.A.Fis.h.
.G.A.D.D.A.D.D.

Zapalimy sobie światło, które wszystko opromieni D A h Fis
Sina kreską horyzontów oddzielimy się od cienia G D A D
Sina kreską horyzontów oddzielimy się od cienia G D A C G D

Narobiby sobie ciepła, niepoprawni znów jak dzieci
W mrok pójdziemy jak do tańca i będziemy idąć swiecić
W mrok pójdziemy jak do tańca i będziemy idąć swiecić

Podzielimy się rolami, ja zapałką a ty draską /
Przelecimy jak kometa w pełnym blasku, wpełnym blasku /
Przelecimy jak kometa w pełnym blasku, wpełnym blasku / x2

Raz staruszek, spacerując po lesie,        e A7 a A7
Ujrzał listek przywiędły i blady              e A7 H7
I pomyślał: - Znowu idzie jesień,           e A7 e A7
Jesień idzie, nie ma na to rady!               C h   e A7 e A7

I podreptał do chaty po dróżce,             C D G e
I powiedział, stanąwszy pod chatą,        C D G e
Swojej żonie, również staruszce:            C D G e
- Jesień idzie, nie ma rady na to!             C h   e A7 e A7

A staruszka zmartwiła się szczerze,
Zamachnęła rękami obiema:
- Musisz zacząć chodzić w pulowerze.
Jesień idzie, rady na to nie ma!

Może zrobić się zimno już jutro
Lub pojutrze, a może za tydzień
Trzeba będzie z szafy wyjąć futro,
Nie ma rady. Jesień, jesień idzie!

A był sierpień. Pogoda prześliczna.
Wszystko stało w złocie w zieleni,
Prócz staruszków nikt chyba nie myślał
O mającej nastąpić jesieni.

Ale cóż, oni żyli najdłużej.
Mieli swoje staruszkowie zasady
I wiedzieli, że prędzej czy później
Jesień przyjdzie. Nie ma na to rady.